Enkele jaren geleden, toen ze op zoek was naar werk, stuitte Simone op het verhaal over de ontstaansgeschiedenis van LIMOR. “Het las als een film: midden in de nacht staat de politie met een dakloze man voor de deur, een echtpaar dat hem thuis opvangt. Ik was meteen verkocht”, vertelt ze enthousiast.

Ontdekken wat bij je past

Het verhaal raakt haar extra, omdat ze uit eigen ervaring weet hoe je door een samenloop van omstandigheden in moeilijke situaties kan belanden. “Vanaf mijn vijftiende woonde ik in kraakpanden en raakte ik zwaar verslaafd aan alcohol.” Pas later keert het tij. Haar eigen trajectbegeleider van toen wijst haar op de opleiding Ervaringsdeskundige. “Voor mij was dat een sleutelmoment. Een moment waarop je leven ineens een andere kant opgaat. Dat wil ik ook voor anderen betekenen.” Hoewel ze nu werkt als trajectbegeleider, neemt ze haar eigen ervaringen nog altijd mee in haar werk. “Juist daardoor kan ik naast iemand staan zonder oordeel.”

Op haar werkplek, de crisisopvang en beschermde woonvorm, is ze in haar element. “Werken vanuit één locatie vind ik prettig. Er zijn altijd collega’s in de buurt op wie je terug kunt vallen. Je doet het echt samen als team.” Sommige collega’s proberen tijdelijk een ambulant team uit, vertelt Simone. “Mooi dat je de ruimte krijgt om te ontdekken wat bij je past.”

De charme van onregelmatig werken

In de voorziening werkt ze op onregelmatige tijden. “Er zijn hier drie diensten en elk heeft z’n eigen charme. Juist die afwisseling maakt het werk voor mij leuk. De ochtend start met de overdracht met de slaapwacht, waarna we medicatie uitdelen aan bewoners. Overdag begeleiden we mensen naar afspraken, voeren we begeleidingsgesprekken of bezoeken we cliënten in de wijk.” In de avond creëert Simone graag een huiselijke sfeer. “Een spelletje doen, een kopje thee drinken, een kletspraatje. Alles om mensen hier een veilig en geborgen gevoel te geven.”

Leren van elkaar

Het geeft Simone voldoening als mensen haar vertrouwen. “Het zijn soms kleine dingen die impact op mij maken.” Ze herinnert zich een bewoner die vermoedelijk speed gebruikte. “Ik zag het, herkende het. Uiteindelijk durfde hij het te delen met mij, omdat ‘ik wist hoe het was.’ Dat ik mijn eigen ervaring in kan zetten om iemand een stap verder te helpen, werkt helend. Voor beide partijen.”

Haar ervaringskennis deelt ze ook met het team. “Zo leren we van elkaar. Rangen en standen spelen geen rol. We hebben allemaal een gemeenschappelijk doel: de mensen hier zo goed mogelijk op de rit helpen.” Simone is verantwoordelijk voor de voortgang van doelen in het zorgplan van haar cliënten. Met de trajectregisseur, aan wie ze gekoppeld is, bespreekt ze dit maandelijks. “Of vaker hoor, als dat nodig is. De lijnen zijn kort. Het is een fijne werkwijze om gekoppeld te zijn aan iemand die meedenkt en beslist.”

Doen wat nodig is

De sfeer in haar team en binnen de organisatie is goed. “Mensen hier zijn echte doorzetters en eerlijk. Alles is bespreekbaar, ook als je het oneens bent.” Ze ervaart ruimte om initiatief te nemen. “Zo knip ik bewoners regelmatig. Gesprekken gaan vaak makkelijker als je niet stijf tegenover elkaar zit.” Ze vertelt over een bewoonster met wie contact maken lastig is. “Na de knipbeurt vertelde ze me vol trots over alle complimenten op haar kapsel. Dat gaf een ingang om ook andere dingen te bespreken, die anders niet tot stand waren gekomen.” Met een lach: “Ik moet toegeven dat ik gewoon ben begonnen met knippen – zo eigenwijs ben ik. Maar ik krijg die ruimte, omdat ik doe wat nodig is om iemand verder te helpen.”

En dat is wat ze het allerliefst doet. “Als ik ’s avonds thuiskom en iemand heb laten lachen, of heb geholpen een stap te zetten richting zelfstandigheid, dan weet ik: dit is waarom ik dit werk doe.”

Zoektocht

Werken met mensen trok hem altijd al. Als skileraar en voetbaltrainer kwam hij ze in alle soorten en maten tegen. Toch bleef er iets knagen. Niels: “Ik miste diepgang. Mijn vader zei ooit: ‘De zorg is iets voor jou.’ Tijdens vakanties vroeger dwaalden mijn ogen al vanzelf af naar dakloze mensen op straat. Ik vroeg me dan altijd af wat hun verhaal was. Maar de zorg? Mijn beeld daarvan omvatte niet veel meer dan bejaarden en billen wassen.” Totdat hij zich tijdens een tussenjaar verdiept in studiekeuzes. “Ik ontdekte dat het werkveld veel breder is en begon aan de opleiding Social Work. Ik heb geen moment spijt gehad”, vertelt hij.

Dagelijks contact

Als trajectbegeleider komt hij dagelijks bij cliënten over de vloer. “Dat maakt deze functie voor mij de moeite waard: het directe contact met mensen en actief betrokken zijn in de trajecten. De vertrouwensband die je met cliënten opbouwt, vind ik heel bijzonder. Naast huisbezoeken, besteed ik mijn tijd aan rapportages, belletjes en overleggen met collega’s of instanties. Dat maakt het werk afwissend.”

De begeleiding doet hij niet alleen. “Je wordt altijd gekoppeld aan een trajectregisseur. Het is fijn om zo’n collega naast je te hebben, die meekijkt en het overzicht bewaakt. Daarnaast is er een uitgebreid aanbod van ondersteuning door collega’s, bijvoorbeeld door intervisie- en onderzoeksgroepen. Tijdens deze bijeenkomsten kun je met elkaar meedenken, ervaringen delen en steun bieden.”

Stevig staan

Die steun is onmisbaar, want voor dit werk moet je volgens hem stevig in je schoenen staan. “Je komt onvoorspelbare situaties tegen en daarnaast moet je ook goed je grenzen kunnen bewaken”, legt Niels uit. “Vanuit mezelf ben ik erg behulpzaam, zou het liefst alles en iedereen redden. Ik kwam erachter, zeker ook door gesprekken met collega’s, dat ik niet overal invloed op heb. Dat besef gaf rust.”

Vanuit het hart

Wat hem drijft, is zijn passie om vanuit betrokkenheid mensen verder te helpen. “Iemand vanaf de straat, of een andere kritieke situatie, stap voor stap naar een beter leven helpen: dat vind ik het allermooist”, vertelt Niels glunderend. “Dit werk doe je echt vanuit je hart.”

Hij vervolgt: “Ik bepaal niet wat er gebeurt, maar sta naast de persoon en bied hulp waar nodig.” Het doet hem denken aan een cliënt bij wie hij lang betrokken was. “Deze man wilde vanuit de verslavingskliniek zelfstandig gaan wonen. Heel hulpverleningsland was sceptisch, maar wij gunden hem die kans wél. Doordat we hem niet lieten vallen en in hem geloofden terwijl niemand anders dat deed, ontstond een stevige vertrouwensband. Toen hij later door zijn verslaving toch afgleed en er van alles misging, hielden we desondanks goed contact. Dat maakte diepe indruk op mij.”

Buiten de lijntjes

De ruimte om zijn eigen creativiteit in te kunnen zetten, spreekt Niels aan in het werk. “Soms moet je buiten de lijntjes durven kleuren om iemand verder te helpen. Niet overal poeslief ‘ja en amen’ op zeggen en nét even dat stapje extra doen. Lef tonen noem ik dat.” Binnen LIMOR ervaart hij deze vrijheid. “Er is geen baas die je op de vingers kijkt en zegt hoe je het moet doen”, vertelt hij. “Ik mag mijn eigen invulling eraan geven, zolang ik ook goed omga met verantwoordelijkheden. Deze mix maakt voor mij het werk fantastisch.”

Eigen ontwikkeling

In de jaren als trajectbegeleider, heeft Niels zich naar eigen zeggen enorm ontwikkeld. “Als professional, maar ook als mens. Regelmatig krijg ik door het contact met cliënten een spiegel voorgehouden, waardoor ik nieuwe dingen over mezelf leer en over mijn kijk op het leven. Heel waardevol vind ik dat.”

Niels haalt naast zijn werkzaamheden als begeleider, ook veel voldoening uit zijn taak als trainer. “Ik was toe aan meer uitdaging”, licht hij toe. “Toen ik de kans kreeg mijn trainerscertificaat te halen voor onze methodiek Situationeel Begeleiden, greep ik die met beide handen aan. Door het geven van trainingen, leer ik veel nieuwe collega’s kennen en daarnaast blijft mijn kennis van de methodiek up to date. Win-win dus. En niet te vergeten: voor een groep durven staan is voor mij persoonlijk ook een mooie ontwikkeling.”

Mijn plek

Wat LIMOR een fijne organisatie maakt om bij te werken, is volgens Niels onder andere zijn team. “Ik werk met hele fijne mensen samen. Een team dat veilig voelt, gezellig is en waar ik mezelf kan zijn. Je maakt in dit werk veel mee, maar ik heb nooit getwijfeld. Hier ben ik echt op mijn plek.”